برگردید، دستِ کم به خاطرِ گریه ها...

صبحانه ی پیرزن را دادم و بدو بدو رفتم که برسم به خوش اخلاق ترین مدیری که تا به حال دیده ام. نیم ساعت وقت داشتم تا ثابت کنم مسئولیت پذیر و خوش قولم و بلوف نزده ام که در محل کار قبلی حتی یک روز هم تأخیر نداشته ام و چه و چه. جوری در پیاده رو یورتمه می رفتم انگار داشتم از دست نعل بَندم فرار می کردم به جایی هر چه دورتر. تبعاً سرِ وقت رسیدم ولی خسته و نفس بریده. نتیجه اینکه فهمیدم باید برای رسیدن به محل کارِ جدید، چهل و پنج دقیقه وقت بگذارم نه نیم ساعت! باید زود برمی گشتم. پیرزن خانه تنها بود. حرف های مدیر را شنیده و نشنیده، دوان دوان راهیِ خانه شدم. گفته بودم که زود برمی گردم، ولی باور نکرده بود. صبح که داشتم می رفتم، صدای گریه اش را توی راهرو شنیده بودم. حالا فقط شازده کوچولو  را می خواهم که بیاید بپرسد، آدمها این همه می دوند که به چی برسند؟

خوب نیستم، ولی هستم

مامان نیست. رفته پیشِ مغزِ بادام. هرچند اگر هم بود، نمی توانستم برایش بگویم که چقدر از خوانده نشدنِ وبلاگم غصه می خورم. برایِ مامان، اینکه دخترش نویسنده ی خوبی نیست، تعریفی ندارد، البته کافیست بفهمد که من از "خوب نبودن در چیزی" غصه می خورم، آن وقت است که با جمله ی " پس کی از تو بهتره ؟ " صدها احساسِ متضاد را در من زنده می کند. کی از من بهتره؟! خدایا! جای مامان خالی است برای همین دلخوشی دادن های ساده. نمی توانم به او بگویم که وقتی وبلاگت بازدید کننده ندارد، یعنی تو تنهایی در دنیایی که اساساً ساخته شده برای ارتباط و تنها نبودنِ آدم ها. *** ایده ی ناب؟ مطلب و حرف جدید و جذاب؟ قلمِ خوب؟ سابقه؟ چرا علامت سوال می گذارم بی خود؟ بماند.

آیه

سلام گوشه ی دلِ عمه! سلام آیه ی خدا! نمی دانی چقدر از آمدنت خوشحالیم. آنقدر که فقط باید در چشم هایمان ببینی و بخوانی جانکم! در چشم هایمان که برقش تا هزار کیلومتر آن طرف تر را روشن می کند از ذوق آمدن تو! تو مهم ترین اتفاق زندگیِ مایی! راستش اینجا آنقدرها هم دنیای قشنگی نیست. زشت هم نیست البته. چیزی است حسابی گیج کننده! اما بی شک، تو چیزِ قشنگی هستی که خدا خواسته به این دنیا اضافه کند. چیزی که قشنگ باشد، بی گفت و گو مفید هم هست! شادیِ عمه! مدت هاست هر بچه ای را که می بینم این اطراف، با خودم فکر می کنم که اگر بزرگ شود، بزرگ تر ها را مؤاخذه نمی کند بابت به دنیا آوردنش؟ نمی پرسد چرا؟ اعتراض نمی کند که مگر من خواسته بودم؟ و بعدش به هزار جوابِ ضد و نقیض می رسم.حالا اینکه هیچ بچه ای همچین چیزهایی به فکرش خطور نکند آنقدر برایم مهم شده، که می خواهم تمام تلاشم را بکنم تا بهشان یاد بدهم که اعتراض وارد نیست! بله. متاسفانه اعتراض وارد نیست. اینجا سخت است و تلخ. تلخی اش گاهی جان را می خراشد اما، ما قوی هستیم. باید باشیم. می دانی جانکم! باید یاد بگیریم که این دنیا هر چقدر هم که زشت باشد، ما می توانیم چیز زیبایی به آن اضافه کنیم. ما باید چیزِ زیبایی به آن اضافه کنیم. این تنها مأموریت ماست. دوستت دارم. هرگز به این شک نکن و مطمئن باش دو تایی می توانیم حسابی بابا بزرگ و مامان بزرگ را کلافه کنیم! تمام دیوارهای راستِ خانه منتظرند که ما با هم از آن بالا برویم و رویشان ماه و خورشید نقاشی کنیم! هوایت را دارم! از ته دل بخند!                                                                                   امضا                                                                              عمه کوچیکه

خوشمزه ای از یادبانِ محبوب

شما اگه یادبان نمی خونید، پس چی می خونید؟ «قهرمان های نوجوان»

دوستِ صورتی

این دختر، خوشبخت نیست؟! فریبا دوستش دارم. زیاد. این دخترِ معمارِ با عُرضه ی قوی رو دوست دارم. کاش می تونستم ببینمش و محکم بغلش کنم و بهش تبریک بگم و بگم که منم تمامِ کتابای مرادی کرمانی رو خوندم :)

کمانِ بی زه

کسی که پیش از ستایش خدا و درود و صلوات بر رسولش دعا کند، مانند آن است که بدون زه کمان کشد. « امام کاظم علیه السلام »   تا به حال چقدر بی زه کمان کشیده ایم و نا امیدانه در انتظار نتیجه نشسته ایم؟

ما نامرئی نیستیم

تقصیرِ آدمِ خاصی نیست انگار. وقتی مجری های برنامه های تلویزیونی با جمله ی « ببینید، این جوون داره با ماهی هشتصد هزار تومن توی شهرستان خوب و خوش و خوشبخت زندگی می کنه! چرا شماها هی از بی پولی می نالید؟» درباره قناعت دادِ سخن میده، یعنی چه؟ یا مثلا وقتی احسان علیخانی از مهمانش در برنامه ماه عسل پرسید چقدر حقوق می گیری و پسر جوان برگشت گفت ماهی سیصد هزار تومن و بعد چشم های علیخانی گرد شد و پرسید مگه با ماهی سیصد تومن هم میشه زندگی کرد؟ و به سرعت بحث را عوض کردند. یعنی چه؟ واقعاً خبر ندارند یا بخش مهمی از جامعه را عامدانه حذف کرده اند؟ حقوقِ ماهی پانصد هزار تومان الان رویای خیلی هاست. برایش بیشتر از 8 ساعت در روز کار می کنند، آن هم کاری که هیچ استاد دانشگاهی لایق همسر و فرزندانش نمی داند، کاری که پیف پیف است و اَخ است و رتبه و جایگاه و بُن ندارد. این نالیدن نیست. همین است که هست. چرا بعضی ها خیال می کنند که نیست؟ جوانی با حقوق هشتصد هزار تومان الگوی خیلی ها نیست، آرزویشان است. توی کدام سریال و فیلم سینمایی این آدم ها را نشان داده اند؟ یا اگر نشان داده اند، کدامشان باورپذیر بوده اند؟ حسِ تلخی است. خودت یکی از این آدم هایی، میانشان قدم برمی داری، با آنها حرف می زنی، همسایه شان هستی و همکارشان، خانه شان را میشناسی و دست و پا زدنشان را میان زندگی می بینی و بعد، تلویزیون را روشن می کنی، سوار اتوبوس و مترو می شوی و می روی کمی آن طرف تر، و هیچ اثری از آنها نمی بینی. انگار نیستند. انگار دروغند. انگار همان هایی هستند که مظهر تظاهرند، شاهند و لباس گدا پوشیده اند. همه آنها را نادیده می گیرند. خودشان هم خودشان را نادیده می گیرند. از خودشان خجالت می کشند. پذیرفته اند که هیچ جا نباشند و نامرئی زندگی کنند انگار. پذیرفته اند که هیچ کجا به حساب نیایند. چرا؟ این یک معضل اجتماعی است؟ اینقدر این موضوع عادی شده که اگر کسی از این آدم ها حرفی بزند، متهم می شود به ناشکری و نالیدن از زندگی و قدر ندانستن و تنبلی و بی عاری و دروغگویی. این آدم ها ساکنِ حلبی آبادها نیستند. لباس هایشان پاره نیست. بویِ کثافت نمی دهند. معتاد نیستند. این آدم ها روی برنجشان زعفران نمی ریزند. توی مهمانی هایشان بیشتر از یک نوع غذا نمی پزند. پیکانشان را در حد یک ماشین شاسی بلند می دانند. شاید خودشان دیپلم هم نداشته باشند اما سعی می کنند تا بچه هایشان تحصیلکرده باشند. بی ادب و بی فرهنگ نیستند. مدام فحش نمی دهند. سالگرد ازدواجشان را یادشان نیست، اما تمام شهر را می گردند تا برای دلخوشیِ و خوشحال کردنِ زنشان، فلفل دلمه ای بخرند مثلاً، چون شب قبلش خانم گفته که فلفل دلمه ای لازم دارد در آشپزخانه. نان خالی نمی خورند. همیشه سیب زمینی و تخم مرغ نمی خورند، ولی حتی اگر لازم باشد، بی خجالت، برای شام و ناهار به مهمانشان هم سیب زمینی پخته ی ساده می دهند. دوست شدن را بلدند و محترمانه حرف زدن را. پیر و جوان و مرد و زن و استاد و دکتر و کارگر برایشان فرقی ندارد، با همه یک جور حرف می زنند، ساده و صمیمی. ولی می دانی، حقوقشان کم تر از ماهی چهارصد هزار تومان است حتی. این آدم ها کرامت دارند. صورتشان با سیلی سرخ است و هیچ نمی گویند. فقط چون جوری زندگی می کنند که کسی از جزئیات و تفاوت زندگیشان با بالانشین ها باخبر نشود، باعث شده که تا کوچکترین چیزی می گویند، سریع به آنها بگویند: هیس! آدم نباید زندگی اش را برای کسی رو کند. مَردُم نباید بفهمند. نباید بنالی از زندگی و ... به خدا حرفی نیست. این آدم ها قانع اند. تا هزار سال دیگر هم قوی و با آبرو زندگی می کنند. فقط گاهی چیزهایی آدم را بدجور می سوزاند. دیده نشدن آدم را بدجور می سوزاند. اینکه هیچ جا به حساب نیایی، آن هم بین آدم هایی که درست مثل تو دست و پا و چشم و گوش دارند، درد دارد. می فهمید؟

توجیه دزدِ آرزوهاست. البته شما که مانعی ندارید واسه رسیدن به آرزوهاتون. بس که با خِرَد هستید.

پستِ « صریح تر از این؟» رو خونده و واسم کامنت گذاشته :   بزرگی میگفت: نفهم ترین آدم ها کسانی هستند که فکرمیکنند از همه عاقل تر و فهمیده تراند .به هیچ صراطی مستقیم نمی شوند چون خود را عاقل تر می دانند آن هم در اوج بی خردی...انتقاد راحت ترین کارهاست خوبه که آدم به رفتار خویش نیز بنگردبه همین سادگی   چرا ؟ چون اگه توجیه نکنه، انگار مهم ترین کارِ دنیا رو انجام نداده! من هم هیچی نمی تونم بگم جز تکرار دوباره ی این جمله ها، آن هم در اوجِ بی خِرَدی! : ... وانمود نکنید که می فهمید. روش زندگی و رفتار شما، همه چیز را لو می دهد. مخصوصاً وقتی چیزی را پیش کسی که آن را زندگی کرده، نقش بازی می کنید.  این بی خِرَدی قشنگ ترین چیزِ دنیاست در برابر شما و امثالهم. من این بی خِرَدی را خریدارم. من خودِ خودِ این بی خِرَدی ام. خودِ خودم را دوست تر دارم تا خودِ شما را و هیچ هم دلخوری ام را پنهان نمی کنم.

گریه نمی کنم، نه اینکه سردم...

به روزهایی که شاعر بودم فکر می کنم. زیاد فکر می کنم. دلم تنگِ آن روزهاست و دستم بهشان نمی رسد. بله. می شود که آدم روزی شاعر باشد و روزگاری دیگر نباشد. می شود. خوابِ آن روزها را می بینم و دلم برای تو تنگ می شود. آن موقع ها به قلبم نزدیک بودی. من هم به قلبِ تو. حاشا نمی توانی بکنی.البته حاشا هم بخواهی بکنی، می توانی، من که دستم به جایی بند نیست دیگر. آن روزها آنقدر قوی بودی که می توانستم هر کسی را به جای تو تصور کنم و برایش شعر بگویم. به تعداد روزهای هفته عاشق می شدم و به تعدادِ تمام جذاب های اطراف! و کسی می دانست داستان چیست؟ می دانست که فلانی را دوست دارم چون گردیِ صورتش شبیه توست؟ و فلانی را خواب می بینم چون شبیه تو لبخند می زند؟ و برای فلانی شعر می گویم چون مثل تو به دیوار تکیه می دهد؟ چقدر شعر گفتن ساده بود. برای پیدا کردنِ کلمه ی مناسب جان نمی کندم. آنقدر حس پرواز داشتم، آنقدر امیدوار بودم، آنقدر پُر بودم از چیزی عجیب که حتی نامش را نمی دانم ، که بی اختیار، کلماتم آهنگین می شد. انگیزه ام بودی، و نیرویی که به پشتوانه ات می توانستم هزار صفحه شاعرانه بنویسم و کلمه و ترکیب کم نیاورم. تو طوری پُرم کرده بودی که هیچکدام از کتاب هایی که خوانده بودم نتوانسته بودند آنطور سیر و سیرابم کنند. رویت حساب کرده بودم. به قدرِ تمام دیوارهای مستحکمِ دنیا، روی تکیه کردنِ به تو حساب کرده بودم. محوِ بودنت، یادم رفت پاهایم را محکم کنم، و دلم را قوی، و ذهنم را غنی. در جا زدم. خیلی ساده، بادکنکِ قلمم ترکید و دیدم که هیچ نیستم. هیچ. تو رفتی و من در جا زدم. بچّگی کرده بودم. چند سالم بود؟ به روزهای شاعر بودنم فکر می کنم، به آن سال ها. حالا من دلتنگِ آن کلمه ها هستم. دلم هوای کاغذهای کاهی و مدادم را کرده. دوست دارم دوباره بتوانم بنویسم. دوست دارم دوباره هرچه می خوانم گوشتِ تنم بشود و خونِ رگ هایم. دوست دارم واژه ها برقصند دوباره زیرِ دست هایم. نمی شود. روح ندارند جمله ها. همینطور بیخودی اند انگار. این غم انگیز است.  روز و شبم را پُر می کنم با هر چه غیر از کلمه. می ترسم. حالم بهم می خورد از هرچه می نویسم. دو ماه است این دست و آن دست می کنم برای یادبانی شدن. دو ماه است جان می کنم تا چهار خط بنویسم و بفرستم به یادبان و نمی توانم. دستم به نوشتن نمی رود. باید بنویسم اما به جایش چه کرده ام؟ دارم یقه ی دلبری و خشت و قایقی و گِرد را دیکته می کنم و بابت دو سانتی متر خطا در کشیدن الگو از میم خطکش می خورم. چرا باید کسی دلش بخواهد این سطرها را بخواند؟ دارم فرار می کنم با تمامِ قوا از هر چه که بشود...

مرداد، مُرده داد...

مرداد بود که سینما رکس آتش گرفت و شهر شد اسیرِ ماتم. شد شهرِ مُردگان. مرداد بود که کودتا شد. مرداد بود که حسین پناهی مُرد. مرداد بود که من به دنیا آمدم.

کلاه بَرَک

جوری از بازی های جوانی و هم دوره ای هایی که در هر بازی بهترین بوده اند حرف می زند، انگار برای باقیِ عمر سرش کلاه رفته است. انگار دستی آمده و شبیخون زده و آن روزها را دزدیده. حالا آدمی که اینجا روی مبل می نشیند و با من موش سرآشپز تماشا می کند و جوری گم شده است در روز و شب های گرفتاری که گاهی دوست داشتنش هم سخت می شود حتی، بیشتر شبیه بازنده ای است که روزگار در بازیِ کلاه بَرَک، کلاهش را برداشته و دویده تا آن سر دنیا. همانقدر خسته و نفس بُریده. کاری اگر بر می آمد از دستم، هیچ بد نبود.

تخیلش حسابی به کار افتاده!

مامان نشسته به تماشای «کوایدان» محصول 1964 ژاپن به کارگردانیِ ماساکی کوبایاشی، و چشم از تلویزیون برنمی دارد.

راهم ندادی

قلبِ تو یکی از همان شهرهای دوریست که من هیچوقت واردش نشده ام ...

گره

خدایا! اگه من ندونم مشکل از کجاست، چطور می تونم حلّش کنم؟ لطفاً این بار، مشکل رو بهم بفهمون، تا برم سراغِ کشفِ راه حلِّ اختصاصی. ظاهراً راه حل های عمومی دیگه جواب نمیدن. ممنون

نارنجی ها به بهشت می روند

یکی از بزرگ ترین غصه های من، فاصله ی طولانیِ خانه ام تا خانه ی شماست، نارنجی جان. می دانستی همیشه بخشِ مگو، پنهانی، دور، ترسناک و ترس دار و حتی خجالت دارِِ وجودم را می گذارم برای وقتی که دستم به دست هایت برسد و بتوانم بی ترس و بی خجالت و آرام و منطقی همه چیز را با تو حرف بزنم و تو همه چیز را با من حرف بزنی و دنیایمان بشود یک پیک نیکِ دو ساعته دور از جهنم؟ انسان موجودی اجتماعی است و برای جلو رفتن، گاه باید خیلی ها را تحمل کند. خیلی ها را تحمل می کنم. اما برای با تو بودن، روزشماری می کنم. تو با ارزشی. تو به تمام ساعت هایی که باهمیم ارزش می دهی. بیشتر ببینمت جانکم! بیشتر!

زشت، زشت است. آگاهانه باشد یا نباشد.

بعضی ها با پول دیگران را تحقیر می کنند. عده ای آگاهانه. عده ای نا آگاهانه.

من مسئولم، پس هستم

اوایل نمی فهمیدم. خیال می کردم کارم فقط بازی کردن با آنهاست و این که کاری کنم که سرشان گرم باشد. خیال می کردم محیط امن است و هیچ خطری در کمینشان نیست پس لازم هم نیست که مراقبشان باشم و کار خاصی بکنم در این راستا. بعد یک روز مثل هورتون در آن صحنه ای که نگاهی به دور و برش می اندازد و جنگل را یک جهنم می بیند که همه درحال خوردن و نابود کردن ضعیف تر ها هستند، چشم باز کردم و دیدم ای وای! این اسباب بازی پلاستیکی می تواند سرشان را بشکند، این موکتِ کف کلاس می تواند دست و پایشان را خراش بیندازد، این دیوار می تواند دماغشان را بشکند، این ناخن ها می تواند چشم هایشان را کور کند، این دندان ها می تواند دست و پا را کبود و جیغشان را به آسمان برساند، این غذا می تواند دل و روده شان را بهم بریزد و این مگس می تواند تا حد مرگ بترساندشان. ترسناک بود. ناگهان شده بودم مسئولِ جانِ آدم کوچولوهایی که از همه جا بی خبر روی تاب می ایستادند، از روی سرسره می پریدند، همدیگر را هُل می دادند، به هم چنگ و دندان نشان می دادند، توی راهرو می دویدند و با تکان دادن قاشق و چنگال هایشان جدیدترین قسمت بن تن را برای هم تعریف می کردند. خب اوایل واقعاً سخت بود. نیاز به چندین جفت چشم داشتی و نیاز به دست و پاهای اضافه که در مواقع لزوم بدوی و یا حتی پرواز کنی. بازی کردن را به کلی فراموش کرده بودم! تجربه که آمد، همه چیز ترسناک تر شد. جانشان هیچ، باید مراقب روح و آموخته هایشان هم می بودم. تازه اهمیت کارم را فهمیدم. درکی که در دوره های آموزشی و هفته های اول کار به دست نیاورده بودم، حالا نصیبم شده بود. یاد حرف های خانم صالحی افتادم. روز آخر گفت، مهم نیست کجای این کشور بودی و در چه شغلی، هرجا بودی، برای بهتر شدنِ این سرزمین تلاش کن. یک بار هم گفت مادرهای قوی، بچه های قوی تربیت می کنند و بچه های قوی، جامعه ای قوی می سازند. خواستم تلاشم را بکنم. حالا دیگر این یک شغل متناسب با علاقه برای کسب درآمد نیست. حالا، همه چیز برایم معنای دیگری دارد. حالا هدف آنقدر بزرگ است و انگیزه آنقدر قوی، که شاید باز هم پایم به دانشگاه باز شد...   * نیکولا نوشتِ با ربط! :  کلیک!

کجا به دنبالت بگردم؟ روی کدام قله؟

میام پایین و سماور رو روشن می کنم. صبر می کنم تا آب حسابی جوش بیاد. چای دم می کنم. ماگ محبوبم رو تا خرخره پراز چای داغ می کنم. بعد روش آب سرد میریزم که زودتر بتونم سَر بِکِشَمِش. این هم یه جور مَرَضه. چای تلخ و سرد که به معده ام رسید، تازه می فهمم که دلم اصلن چای نمی خواست و بیشتر دوست داشته ام که بروم و با ماهان فوتبال بازی کنم. از این ناهماهنگی دلم ریش میشه و دوباره برمی گردم توی اتاقم. هرگز چیزی هم وزنِ چیزهایی که از دست داده ام پیدا نکردم. باید جای خالی ِ چیزها رو با چیزهایی هم وزن و هم رده پر کرد. تو که این رو می دونستی، نباید می رفتی. آخر،حماسه ی گیل گمش، به جای چشم های تو ؟؟

صریح تر از این؟

بعضی ها لای پر قو بزرگ شده اند. آب توی دلشان تکان نخورده حتی به آن اندازه که بفهمند آدم های دیگری هم هستند با زندگی ها و روش های بی نهایت متفاوتی برای زندگی. آدم هایی نه خیلی دور، که همین نزدیک و در کنارشان. خیلی فرق هست بین دانستن و درک کردن؛ و بین درک کردن و زندگی کردن. به کودکم، اگر روزی داشته باشَمَش، یاد می دهم که «پول، علف خرس نیست». یادش می دهم که هرگز نگوید: فلان کار را انجام دهید، پولش مهم نیست! در بخش مادی زندگی، پول مهم است. همانطور که مراقبی از چه راهی به دستش می آوری، باید مراقب باشی که در چه راهی خرجش می کنی. بد نیست بعضی ها طور دیگری به خرج کردن پولشان فکر کنند. ده هزار تومان، هنوز برای خیلی ها «پول» است و با این پول زندگی می کنند، زندگی. چیزی که تصورش هم غیرممکن است برای آن بعضی ها. وانمود نکنید که می فهمید. روش زندگی و رفتار شما، همه چیز را لو می دهد. مخصوصاً وقتی چیزی را پیش کسی که آن را زندگی کرده، نقش بازی می کنید.

کمی نزدیکتر شو

از دور که نگاه کنی، هر تصویری می توانی بسازی از آدم ها و با این تصویر، هر تصمیمی می توانی بگیری. کمی فکر کن : از دور که نگاهت می کنند، هر تصویری که بتوانند می سازند از تو. چه می دانند چطور بزرگ شده ای؟ به چه فکر می کنی؟ طرز فکرت چیست؟ چه تصمیمی داری برای زندگی؟ چقدر جَنَم داری؟ تعریفت از پول چیست؟ خوشبختی را چه می دانی؟ تعریفت از دوست چیست؛ابزار یا همراه؟ ارزش هایت چیست؟ و اصلاً تو معادلِ کدام دسته از آدم ها هستی؟ آدم ها را از نزدیکتر تماشا کنید. بعضی ها چیزی بیشترند از تصور شما، بعضی ها کم تر. خیلی هایشان تغییر کرده اند، چیزی نیستند که قبلاً دیده اید. با نگاهِ دقیق، به آدم ها احترام بگذارید. به کرامت هایشان، به روش زندگیشان، به هرچه که هستند.